காமாக்ஷி

ஒரு காரியமும் இல்லாமல், தன்னைத்தானே அநுபவித்துக்கொண்டிருக்கிற பிரம்மத்தையே சிவன்,சிவம் என்று சொல்கின்றோம். காரியமில்லாமல், ரூபமில்லாமல், வருணமில்லாமல், குணமில்லாமல் இருக்கின்ற அந்த சாந்த மயமான பிரம்மத்திலிருந்துதான் இத்தனைகாரியங்கள், ரூபங்கள், வர்ணங்கள்,குணங்கள்எல்லாம் உண்டாகியிருக்கின்றன. மாயாசக்தியினால் ஒரே பிரம்மம் இத்தனை உருவங்களும் குணங்களும் உள்ள பிரபஞ்சங்களாகவும், ஜீவராசிகளாகவும் தோன்றியிருக்கிறது.

ஓன்றான பிரம்மத்தைப் பலவான பிரபஞ்சமாகக் காட்டுகின்ற அந்த மாயாசக்திதான் அம்பாள், அம்பாள் என்று சொல்லுகின்றோம். இந்தச்சக்தியால்தான் நாம் எல்லாம்தோன்றியிருக்கின்றோம். உண்மையில் நாமும் பிரம்மத்தைத் தவிர வேறு இல்லை.ஆனால், வேறாக நினைக்கின்றோம். இதற்குக்காரணம், பிரம்ம சக்தியான அம்பாளின்மாயைதான். இப்படி நம்மை மாயையில் போட்டு எடுப்பது அவளுடைய லீலை.அவள் மாயையில் நம்மைக்கட்டிப்போடுகிறவள் மட்டுமல்ல. மனமுருகி அவளை எந்நாளும்பிரார்த்தித்துக்கொண்டே இருந்தால், அவளே இந்த மாயை முழுவதையும் நீக்கி நமக்குபிரம்ம ஞானத்தை அநுக்கிரகம் செய்வாள்.ஞானம் பெறுவதற்கு சாஷாத் அம்பாளைத் தவிர வேறு கதி இல்லை.

அவள்தான்மாயையால் ஒரே பிரம்மத்தை மறைத்து பல வேறான பிரபஞ்சமாக காட்டுகிறாள்.இந்த பிரபஞ்ச ஆட்டத்திலிருந்து விடுதலை பெற்று, சம்சாரத்திலிருந்து – ஜனனமரணச்சூழலிலிருந்து – விமோசனம் அடைந்து பிரம்மமாகவே நாம் ஆக வேண்டும்என்றால், எவள் இந்த மாயையைச் செய்தாளோ, அவளுடைய அனுக்கிரகம் ஒன்றில்தான்முடியும். மாயா சக்தியாக இருக்கிற அம்பாளே தான் ஞானாம்பிகையாக வந்து நமக்குமோஷத்தையே அநுக்கிரகம் செய்கிறவளும் ஆவாள்.மாயா என்றால் எது இல்லையோ அது என்று அர்த்தம். இல்லாதவஸ்து எப்படிஇத்தனை ஆட்டம் ஆட்டி வைக்கிறது. அது எப்போதும் இல்லாதது அல்ல. எப்போதும் இருக்கிறதும் அல்ல. ஞானம் வருகிற வரையில் மாயை இருக்கின்றது.

அதுவரையில் நானாவிதமான வஸ்துக்களைப்பார்த்து, எல்லாம் தனித்தனியாக உண்மையாக இருப்பதைநினைக்கின்றோம். அவற்றிடம் ஆசை, துவேஷம் முதலியவற்றை உண்டாக்கிக்கொண்டுபல விதங்களில் கர்மம் செய்கின்றோம். இந்தக்கர்மத்தை அனுபவிக்க மறுபடியும்மறுபடியும் செத்து செத்துப் பிறக்கின்றோம். அம்பாளை உபாசித்து ஞானம் வந்துவிட்டாலும் நானாவிதமான இத்தனையையும் ஒரே பேரறிவான அவளுடைய வேறுவேறு தோற்றங்கள் தான் என்று அபூர்மாகத்தெரியும். நாமும் அப்படி ஒன்றே. தோற்றங்கள்இத்தனை இருந்தாலும், இவ்வளவும் உள்ளே ஒன்றுதான் என்று தெரியும். உள்ளேஒன்றாக இருப்பதைத் தெரிந்து கொண்ட பின் வெளியேமாற்றிக்கொண்டும்அழித்துக்கொண்டும் இருக்கும் இந்தத் தோற்றங்களில் ஆசை, துவேஷம் எதுவும்ஏற்படாது.

இதற்கெல்லாம் ஆதாரமாக எப்போதும் மாறாமலே இருக்கின்ற பேரறிவோடுஅறிவாக நம் மனதைக் கரைத்து விடுவோம். அப்போது பிரபஞ்சமே நம் பார்வைக்குஇல்லாமல் போகும். அந்த ஞான தசையில் எது இல்லாமல் போகிறதோ அது- அதாவது
மாயைதான். அதுவரை நம்மை ஆட்டி வைத்தது.

மாயைக்கு காரணமாக பிரம்ம சக்தியான அம்பாள் தான் ஞானமும் தருகிறாள். அவளுடைய கருணையே இதற்குக் காரணம்.  இத்தனை     மாயையைச் செய்தாலும், அதிலிருந்து விடுவிக்கின்ற   கருணையும், அவளுக்கே  பூரணமாக இருக்கின்றது.  மாயாலோகத்தில்   நாம்  உண்டாக்கிக்கொள்ளும்  கஷ்டங்களும், துக்கங்களும் காரணம் நம்முடைய இந்திரியங்களும், மனசும் தான். இந்திரிய சுகங்களின்  வழியிலேயே மனதை செலுத்தி நம்முடைய சுவபாவமான ஆத்ம சுகத்தை மறந்திருக்கின்றோம்.

ஐம்புலன்களும் மனசும் நம்மை ஆட்டி படைக்கின்றன. இவற்றைச் செய்தவள்     மாயை   அவளே    இவற்றைச் சுத்தப்படுத்தி,  இந்திரிய விவகாரங்களிலிருந்தும், மனசின் ஓயாத சஞ்சலங்களிலிருந்தும்  ஜீவனை விடுவிப்பதற்காக  சாஷத் காமாக்ஷி யாகவே வருகிறாள். காமாக்ஷியின்  நாலு கைகளில் ஒன்றில் ஒரு வில்லும்,  இன்னொன்றில் ஐந்து அம்புகளும் இருக்கும்.   அந்த வில் கரும்பினால் ஆனது.   அம்புகள் புஷ்பங்களால்  ஆனவை   சாதாரணமாக    கெட்டியான   இரும்பினால்  வில்      அமைந்திருக்கும்.

இங்கோ மதுரமான கரும்பு அம்பாளுக்கு வில்லாக இருக்கிறது. கூரான அம்புகளுக்கு பதில் மிகவும் மிருதுவான மலர்களைப் பாணங்களாக வைத்திருக்கின்றார்கள். அந்தக் கரும்பு வில் மனஸ் என்ற தத்துவத்தைக்குறிக்கும். மதுரமான மனம் படைத்த அம்பாள் நம்மனங்களையெல்லாம் இந்த வில்லைக்காட்டி வசப்படுத்திக்கொண்டு வருகின்றாள்.அவளுடைய ஐந்து புஷ்ப பாணங்களும், நம் ஐம்புலன்களை ஆகாஷித்துச்செயலாற்றுப்போகும்படி செய்வதற்காக ஏற்பட்டவை. மனோ ரூபேஷ கோதண்டா – பஞ்சதன்மாத்ர ஸாயகா என்று,  இதையே லலிதா ஸஹஸ்ர நாமம் கூறுகிறது.

நம்முடைய மனோ விருத்தியும், இந்திரிய விவகாரங்களும் அடங்குவதற்கே பராசக்தியானவள் காமாக்ஷி யாகி கரும்பு வில்லும் மலர்ப்பாணமும் தாங்கி வந்திருக்கின்றாள். இரண்டு கைகளில் பாசமும் அங்குசமும் வைத்திருக்கின்றாள். பாசமானது நம் பாசங்களை, ஆசையை நீக்கி அவளோடு நம்மைக்கட்டிப்போடுகிற கயிறு. அங்குசம், நாம் துவேஷத்தில் கோபிக்கிறபோது, நம்மைக்குத்தி அடக்குவதற்காக, பௌதீக பிரபஞ்ச இயக்கங்களின் அடிப்படைத்தத்துவங்களைச் சொல்கிற கவர்ச்சி, விலக்கல் என்பனதான், மனித வாழ்வில் முறையே ஆசையும் துவேஷமும் ஆகின்றன.

அவற்றை    அடக்கி    சம்சாரத்திலிருந்து மீட்கவே, அம்பாள் காமாக்ஷி யாக பாசாங்குசங்களைத் தரித்திருக்கின்றாள்.  ராக ஸ்வரூப பாசட்யா க்ரோதாகாராங்குசோஜ்வலா என்பதாக லலிதா
ஸகஸ்ரநாமத்தில், பாசத்தை ஆசையாகவும்,(ராகம்)    அங்குசத்தைதுவேஷமாகவும்     (குரோதம்) சொன்னபோது இவற்றை அவை அடக்கி அழிக்கின்றன என்று
ர்த்தம் பண்ணிக்கொள்ள வேண்டும்.             இப்படியாக, நாலு கைகளில் கரும்புவில் , புஷ்பபாணம்,  பாசம், அங்குசம் இவற்றை தரித்துக்கொண்டு நிறமே இல்லாத பிரம்மத்திலிருந்து செக்கச் செவேல் என்ற பரம கருணையின் நிறத்தோடு, உதய சூரியன் மாதிரி, மாதுளம்பூமாதிரி, குங்குமப்பூ மாதிரி, செம்பருத்தி மாதிரி, காமேசுவரியான காமாக்ஷி அநுக்கிரக  நிமித்தம் தோன்றியிருக்கின்றாள்.